“Ik oefende veel met aanwezig zijn en het effect was buitengewoon. En leuk ook.”
Mijn jongste zoon Raf haalde laatst een belangrijke oude herinnering bij me boven. Hij begon namelijk steeds harder om aandacht te schreeuwen toen ik thuiskwam van een project.
Hij had net een mooie tekening gemaakt die hij dolgraag aan zijn papa wilde laten zien, maarja… die papa had ff geen aandacht voor hem.
Wel voor mijn telefoon overigens, want die had ik nog in mijn hand toen ik binnenkwam. Nog ff een mailtje versturen…
Zijn schreeuw om aandacht werd vanzelfsprekend steeds luider, tot ik hem lichtelijk geïrriteerd vertelde dat ik zó wel zou komen… Ach dat koppie…
Nu gelukkig een incident, maar jaren geleden dagelijkse kost toen mijn oudste zoon net zo jong was. Toen kwam ik bijna altijd nog met mijn telefoon en werk om mij heen thuis. De hele dag was hij relaxed en lief geweest bij mijn vriendin, maar iedere keer als ik thuiskwam van werk, vloog hij de pan uit. Geen jochie dat op zijn papa afrende om te laten zien hoe blij hij was mij te zien, maar een jochie dat me heel mooi de spiegel voor hield en liet weten wat hij van mijn aanwezigheid (uh afwezigheid) vond.
‘Wát moet ik aan dat jong veranderen?’, vroeg ik een vriend tijdens een borrel in de kroeg.
‘Wat moet jij aan je zoon veranderen?’ Hij schoot in de lach: ‘Roel, de vraag is niet wat hij moet veranderen, maar wat jij moet veranderen…’
Fuck, zo had ik het nog niet eerder gezien. Voor het eerst in jaren zag ik in dat ‘ikzelf’ de sleutel was.
Uit een korte analyse die na deze avond volgde bleek dat ik niet alleen afwezig thuis was, maar ook bij vrienden en op werk. Tja, hoe je één ding doet, doe je alles.
Soms deed ik in gesprek met iemand net of ik aanwezig was, maar eigenlijk was ik met mijn gedachten bij hele andere dingen. Zoals bij wat ik allemaal nog moest doen die dag en hoe ik het die dag weer ging redden allemaal. Eerlijk gezegd zat ik soms als lege huls aan tafel en wat krijg je dan? Dan gaat het leven aan je voorbij, geen flow, geen grip, geen euforie.
Hard werken deed ik wel, maar zonder power. Veel uren, weinig effect zeg maar.
Deze spiegel bleek het begin van een jarenlang traject van persoonlijke ontwikkeling, want hoe meer ik over mezelf te weten kwam, hoe meer ik andere keuzes ging maken, hoe meer succes ik kreeg en hoe meer honger ik daardoor kreeg om nog meer te leren.
Ik oefende dus veel met aanwezig zijn en het effect was buitengewoon. En ook leuk.
Buiten dat ik me veel beter voelde dan voorheen, kreeg ik simultaan ook zakelijk succes. De mate van aanwezigheid had dus effect op mijn resultaten.
In de jaren die volgde ben ik anders gaan werken en bovenal minder uren gaan draaien.
Ik werkte op een gegeven moment zo’n veertig uur minder dan voorheen. (geen advies om ook te gaan doen overigens, maar in mijn geval kon het en werkte het)
Nu ik minder uren draaide, maar wel in aanwezigheid werkte had ik wél power in alles wat ik deed. Dus minder uren, veel effect.
En toen een mooi compliment en kwartje dat viel.
Ik ging in functioneringsgesprek met onze controller Ferdy die ik vroeg hoe hij het afgelopen jaar met mij had ervaren.
Zijn antwoord: ‘Roel, ik vond het echt fijn dat je zoveel aanwezig was dit jaar!’
Wouw, ik werkte veertig uur minder, maar was blijkbaar meer aanwezig.