Daar ben ik weer!

Precies 1,5 jaar nadat ik terugkwam van de reis van mijn leven.

Het heeft even geduurd voordat ik me weer op het toneel durfde te begeven. Op het begin omdat ik er geen behoefte aan had en later omdat ik niet wist waar ik moest beginnen.

Ik heb zoveel ideeën dat ik die maar moeilijk onder in de trechter krijg. Soms zit alle creativiteit me gewoon in de weg, met als gevolg dat het net lijkt of ik geen stap vooruitkom.

Als ik uitzoom zie ik dat ik overigens wel degelijk stappen heb gezet. En veel ook…Ik blijk veel verder te zijn dan ik soms denk. Zo heb ik een boek geschreven (die voorlopig nog niet uitgegeven gaat worden, hierover later meer), heb ik geleerd hoe het is om het gezin te draaien, heb ik geleerd hoe het is om de carrière van mijn partner voorrang te geven boven die van mezelf, leer ik steeds beter koken zonder toegevoegde shit, weet ik nu hoe het is om vastgoed te ontwikkelen, weet ik hoe het zwarte gat voelt en wat je eraan moet doen om eruit te komen, help ik ondernemers met diverse persoonlijke en zakelijke vraagstukken, ben ik met een van de beste redacteurs van het land aan het werk aan een boek die wél uitgegeven gaat worden, weet ik zeker dat het een betere strategie is om niet alleen vanuit het hoofd te leven, maar ook het hart en buik daarbij te betrekken, begin ik aan een storytelling opleiding en weet ik inmiddels dat mijn hart sneller gaat kloppen van mensen helpen tot inzichten te komen waarbij hun levens daarna lichter, mooie en betekenisvoller zijn.

Ik heb geleerd dat patronen uit het verleden, net zo hard weer terugkomen en ik die dus nogmaals een koppie kleiner mag maken. Zo ook de stemmen in mijn kop die mij weerhouden om van me af te schrijven en me weer te laten zien, “want ja, wat zouden Piet, Klaas, Sanne, Marie en al die anderen er wel niet van vinden…?”

Naja, een onvermijdelijk gevolg van je laten zien is dat mensen er wat van vinden. En dat is precies wat er mag gebeuren. Het is zelfs iets dat ik wil. Dat door mezelf uit te spreken, mensen gaan nadenken, voelen en misschien wel actie ondernemen. Of dat het nou weerstand is of dat iemand zich geïnspireerd voelt na het lezen van wat ik schrijf, it is all good. Echt.

Juist door mijn stem te laten horen veroorzaak ik hetgeen dat ik wil, niet door hem voor mezelf te houden.

Waar ik kortgeleden nog dacht dat ik een niche moest kiezen en alleen voor die niche moest schrijven, laat ik nu gewoon de ballon leeglopen en schrijf ik waar ik urgentie voel. Geen moeilijkdoenerij, analyseren, overdenken, beredeneren, maar gewoon ‘doen’.

En ik zie wel wat daar uiteindelijk van terecht komt…

Een hele andere benadering, maar wel een die stroomt. Én weer een stapje verder in een proces waar ik de uitkomst niet van ken.

Daarnaast een bevestiging dat ik mijn gevoel moet volgen als kompas, want blijkbaar stroomt het dan, in tegenstelling tot wanneer ik overal over nadenk.

Het is best eng soms, met name omdat ik het redeneren los moet laten en dus volledig moet vertrouwen. Vertrouwen op dat waar mijn gevoel me heen stuurt, de goede weg is. Zelfs als ik niet weet waar die me heen leidt.

Met beredeneren kan ik nog logisch bedenken welk gevolg een bepaalde actie heeft. Hoewel het maar de vraag is of die uiteindelijk klopt natuurlijk. Het is de bekende weg die daardoor ook als veilig voelt. Met name omdat ik dat heel lang gedaan heb op die manier…

Toch nu niet meer het denken de richting laten bepalen, maar het hart als kompas. En mijn hoofd wel als supersterke tool gebruiken ter ondersteuning. Want mijn brein is een meester in het uitvoeren van de plannen die nu door mijn hart gemaakt worden.

Zonder brein, geen tekst op papier, zonder hart geen richting. Hart en brein dus hand in hand.

Ik word regelmatig (en al jaren) gevraagd als sparringpartner. Niet in de ring, maar wel bij persoonlijke en zakelijke vraagstukken. Zomaar, uit het niets komt dan de vraag of ik even mee wil denken in hun proces.

Het opvallende vind ik dat de vragen divers zijn en de mensen ook. Soms namelijk zijn het mensen die dichtbij staan, maar gek genoeg vaker mensen van verder weg.

Samen gaan we op zoek naar de kern van hun uitdaging. Niet sleutelen aan symptomen of buitenlagen, maar werken waar het echt schuurt. Als de kern verandert, verandert namelijk de rest mee. Ik doe dat volledig intuïtief en mijn nieuwsgierigheid is de belangrijkste helper.

Regelmatig hoor ik terug dat deze gesprekken veel impact hebben gehad op hun leven en dat terwijl het bij mij weinig moeite lijkt te kosten. Het stroomt en ik hoef er niet over na te denken.

Heel erg passend dus in het proces waarin ik nu zit: “de weg volgen waar het stroomt.”

Daarom neem ik met deze eerste post weer een stap.

Ik ben Roel Scheerder. Ondernemer en begeleider in inzicht. Ik help mensen anders kijken, scherper denken en eerlijk voelen. Niet zweverig, wel diepgaand. Hoofd, hart en buik in lijn, daar ontstaat rust, regie en richting. Kan ik je ergens mee helpen? Laat gerust een bericht achter!